Ten ból, kiedy się z kimś roztajesz mimo, że nadal go kochasz, ale wiesz że nie potraficie żyć razem i być szczęśliwi. Patrzysz na niego i każdego dnia zdajesz sobie sprawę, że to koniec, przygotowywując się do tego, że pewnego dnia zobaczysz go z inną.Co nie jest uniknione, wiesz że będzie boleć jeszcze mocniej. Masz nadzieje, że się pozbierasz i ułożysz sobie życie z kimś innym. Wciąż zastanawiając się czy będzie szczęśliwy z inną, czy przypomni sobie wtedy chociaż raz o nas. Ale zaraz potem zdajesz sobie sprawę, że on próbuje cię unikać, robi wszystko by cie nie spotkać na swojej drodze, może tak jest mu łatwiej, albo chce byś była szczęśliwa i nie patrzała wstecz. Może, ale nie masz stu procentowej pewności. Wszyscy ci mówią żebyś zapomniała, ty tylko w myślach chcesz i powiedzieć"łatwo powiedzieć" jednak tego nie mówisz. W tajemnicy płaczesz po kątach tak aby nikt nie widział, nie pokazujesz innym, że jesteś smutna, tłumisz to w sobie, czym dłużej tym bardziej jest ci trudniej. Myślisz o najgorszym, mówiąc sobie, że nikomu na tobie nie zależy. Zależy i to wielu ludziom, często przyjaciele widzą smutek ale chcą byś sama im o tym powiedziała co cie dręczy, mają nadzieje, że kiedyś będziesz na to gotowa. Nie warto tłumić to w sobie, to tylko nas niszczy, a powinniśmy się cieszyć życiem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz